Blogs,  Column

Column: Morning sickness en zorgen over de baby (Week 6)

Wow, wat een week zeg! Als je zwanger bent dan gaat de tijd tegelijkertijd heel snel en heel langzaam. Maar misschien kwam dat langzame wel omdat ik zo vreselijk misselijk was en dat de tijd echt vooruit kroop!

Lees ook: De zwangerschapstrimesters | Hoe werkt dat nou precies?

Morning sickness?

Nou, meer een all-day sickness in mijn geval. Gut, wat heb ik me ellendig gevoeld afgelopen week. Ik ga echt van heel misselijk naar een stuk wandelen om me beter te voelen naar op de bank liggen en een dutje doen om bij te komen van het wandelen. Dan word ik misselijk wakker en doe ik alles weer opnieuw. Als ik niet heb gegeten word ik misselijk, en zodra ik dan heb gegeten word ik ook misselijk. Heerlijk dit!

Maar, en ik vind dit echt heel belangrijk om te zeggen: ik klaag niet. Ik wilde al zo lang zo graag zwanger worden, en het maken van een baby vraagt nou eenmaal veel van je lichaam. Ik lig dus op de bank te puffen tegen de misselijkheid, terwijl ik over m’n buik aai en denk ‘groei maar baby, groei maar!’

Gelukkig heb ik werk waarbij ik heel veel vanuit huis kan werken. Ik heb echt enorm veel respect gekregen voor vrouwen die in loondienst zijn en dit verborgen moeten houden. Hoe kan je in hemelsnaam niets laten merken als je niet eens normaal op een stoel kunt zitten?! Echt, applaus voor deze vrouwen!

Buik in zicht!

Ja, ik wou dat dit zo was! Natuurlijk is er op dit moment nog niets te zien van mijn zwangere buik, maar als je mij ‘s avonds rond ziet lopen dan zou je dat niet zeggen! Minstens 5 maanden zwanger lijk ik!

Hoewel ik erg weinig weg krijg probeer ik toch goed te blijven eten. Laat ik het zo zeggen: ik kies niet voor de méést ongezonde opties. Maar waar ik normaal heel gezond eet en voornamelijk groentes naar binnen werk, walg ik nu bij het idee van een salade. Mijn oplossing is dus het eten van goed gevulde soep, met een stokbroodje kruidenboter. Want die koolhydraten gaan er wel prima in!

Roggebrood, volkoren brood, knäckebröd, allemaal goed. Zolang er maar geen groenten aan te pas komen! Het is dus al met al niet zo gek dat m’n buik ‘s avonds zo gigantisch is!

Daar zijn ze weer: de boobs!

Vorige week zaterdag ben ik met mijn vriend naar de Prenatal gereden voor een nieuwe beha. Hij moest mee, want ik was bang dat ik zo misselijk zou worden dat ik niet meer terug kon rijden. Stond ie daar een beetje te dralen tussen de positiekleding, arme man. Tijdens het passen heb ik hem maar naar de kinderwagens gestuurd. “Iets met wielen schat, leuk!”

Lees ook: 4 dingen die mannen moeten weten over de zwangerschap

De vrouw van de Prenatal luisterde, keek en gaf mij een beha in ongeveer dezelfde maat die ik normaal heb. Alleen de omvang een maatje groter omdat ik er zo’n last van had dat de beha op mijn maag drukte.

Ik kreeg hem niet eens aan! Werkelijk waar, aan alle kanten kwamen mijn borsten eruit. Aan de hand van mijn borsten schatte ze me in op 15 weken. Nee, helaas, 6 pas!

Terwijl ze achter ging zoeken naar een ontbrekende maat kwam ze een collega tegen. Mijn vriend zag hoe ze gierend van de lach beschreef dat ik helemaal uit de beha’s barstte. Gelukkig loste een nieuwe maat de problemen op, en ging ik knorrend van geluk met een nieuwe beha aan naar huis.

Hormonen of gewoon moe?

Eigenlijk vind ik het wel grappig! Normaal gesproken ben ik niet zo ad rem namelijk. En nu, als iemand iets zegt waar ik het niet mee eens ben, heb ik ineens heel fel metéén een weerwoord klaar!

Mijn vriend stond er eerst een beetje van te kijken. Zo kunnen wij niet zo goed ruzie maken, omdat hij heel snel is en ik gewoon wat langer na moet denken over mijn argumenten. Maar volgens mij vindt ook hij het nu wel grappig dat ik ineens veel beter voor mezelf opkom. Met een zwangere vrouw moet je niet sollen!

Of het komt door de hormonen of door de moeheid weet ik niet. Ik ben normaal niet zo’n langslaper, maar voor een nacht van 10 uur draai ik mijn hand niet meer om. Om dan doodleuk ‘s middags ook nog even een dutje te doen.

Moeders voor Moeders

Meteen na mijn zwangerschapstest heb ik me opgegeven voor Moeders voor Moeders. Zij halen het zwangerschapshormoon uit je urine en gebruiken dat voor het maken van medicijnen voor vrouwen die niet zo goed zwanger kunnen worden. Een erg fijn goed doel, daarvoor plas ik graag een paar weken in een kannetje.

Je krijgt twee kannen van ze, voor elke wc één. Per dag moet je dan je plas bewaren in grote blauwe fles. Gelukkig was ik gewaarschuwd: die fles stinkt! Er zit een conserveringsmiddel in en dat ruikt naar Dixie. In een misselijke bui betekent dat dus: neus dicht tijdens het overgieten anders is het gegarandeerd spugen geblazen.

Zorgen om de baby

Terwijl ik dit schrijf ben ik al 3 dagen amper misselijk geweest. Ook mijn borsten, die zó’n pijn deden dat ik mijn beha niet meer uit wilde trekken, zijn weer bijna normaal. Nouja, normaal.. Ze zijn nog steeds heel groot en gespannen, maar echt pijn doen ze niet meer.

Ik vind dit zo iets engs! Je weet immers dat al die klachten ontstaan door de hormonen. Dus als het dan ineens minder word, gaat dan het hormoon weg? Betekent het dat er een miskraam aan zit te komen? Of hoort het er gewoon bij dat het met ups en downs gaat?

Dit is de eerste keer dat ik zwanger ben en dit soort dingen vind ik toch wel heel spannend. Op allerlei internetfora lees ik dat het inderdaad heel normaal is. Dat je lichaam went aan het hormoon en dan dus de klachten ineens wat minder kunnen zijn.

Vooralsnog zal ik blij zijn als het maandag is, dan hebben we namelijk de eerste echo! Eens even kijken of er inderdaad een kindje in zit, of het hartje klopt en meer van dat soort dingen.

Zo, blog weer af, tijd voor een dutje

 

Photo by Nynne Schrøder on Unsplash

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge