Column

Column: “We hebben ons droomhuis gevonden!”

We zaten op de bank. Hij met zijn laptop op schoot, ik met mijn neus in het beeldscherm van mijn telefoon. Scrollend op Funda. Wat ik aan het doen was? Gewoon, bij mensen naar binnen gluren, zoals ieder andere vrouw wellicht doet als ze zich even verveelt, toch?

We wonen inmiddels 4 jaar in onze woning. En ja, we fantaseren regelmatig over een ander huis, dichter bij de stad en het geliefde park, waar we op zomerse dagen na werktijd kunnen genieten van de zonsondergang. Verder dan fantaseren is het nooit gekomen.

Dit is hét huis!

Totdat ik op die bewuste avond op Funda per ongeluk op een huis klikte. Ik scrollde door de foto’s en kreeg zweet handen. “Dit is het! Dit is hét huis!”, dacht ik. “In de perfecte wijk, met de perfecte keuken, vloer, ramen en tuin op het zuiden”.

Hij legde zijn laptop op de bank, keek me aan en kwam dichter bij mij zitten. “Schat, moet jij mij iets laten zien?” , vroeg hij. Hij bekeek de foto’s met een vluchtige blik en gaf de telefoon weer terug aan mij. “Zullen we kijken?”, vroeg ik. “We kunnen best een bezichtiging plannen, kijken kan nooit kwaad”, zei hij.

Geduld is een schone zaak

De volgende dag belde ik de makelaar.
“Sorry maar het huis hebben we net offline gehaald, vanwege de vakantieperiode”, was het antwoord.
“Waaaat? Dit meen je niet?”
“Ja, helaas, maar begin september komt het huis weer online, dan kun je bellen voor een afspraak”.

Zes weken later. Het was de laatste week van augustus. Ik heb nog nooit van die rusteloze dagen gehad. “Zal ik bellen en vragen hoe het ervoor staat?”
“Ach, houd toch op!”, zei ik tegen mezelf.
“Ik wacht gewoon rustig af tot de eerste van september”.

Van het wachten is niks meer van terecht gekomen. Precies 45 minuten later had ik een bezichtiging gepland voor over 3 dagen. Blijkbaar kon het toch. De dag erna werden we gebeld dat het huis weer online zou gaan, diezelfde dag kregen we ook te horen dat er voor de week erna 15 bezichtigingen gepland stonden “slik”…

De bezichtiging

Drie dagen later stonden wij voor het huis. De makelaar deed de deur open. We kwamen binnen in een lichte gang en liepen door naar de keuken. Toen naar de woonkamer, de slaapkamers en badkamer. We keken elkaar aan. Bij ieder nieuwe kamer die we in liepen, werden we steeds stiller. Een half uur later stonden we buiten, totaal verbaasd en overdonderd. Het eerste wat hij tegen mij zei was; “We gaan een bod doen”. Ik kon alleen maar glunderen.

We belden de makelaar en het enige wat we zeiden was:
“We willen het!”
De makelaar lachte en zei:
“Jullie zijn snelle beslissers, ik laat spoedig weer van mij horen”.

En toen begon het wachten weer van voor af aan. Dagen hebben we op het verlossende antwoord gewacht. Het antwoord dat we eigenlijk niet wilden horen. De verkoopster wilde toch nog graag de andere bezichtigingen afwachten.

Het lange wachten wordt beloond

Precies een week later belde de makelaar. Wij waren een nieuw dekbedovertrek aan het shoppen. Hij nam op en gebaarde naar mij dat het de makelaar was. Ik staakte mijn zoektocht. Ik keek hem aan om te pijlen waar deze conversatie heen ging. “Waarom ben ik hier zo slecht in?” Ik kon het gesprek niet volgen, totdat er een lach op zijn gezicht verscheen. Hij sloot kort zijn ogen en knikte erbij. Toen wist ik het; “We hebben ons droomhuis!”

6 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge