Column

Column van Sumeye Kizilkaya (deel 2): ‘Wij kunnen dit samen aan, ik zal er altijd voor je zijn, wat de toekomst ons ook brengt!’

Heb je deel 1 van deze Column nog niet gelezen?
Je kunt hem hier teruglezen

 

《 ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ ═ 》

 

Daar lig ik dan alleen, een meisjesmoeder, maar ineens zonder mijn meisje!! Gelukkig komt de verpleegkundige die me kan helpen douchen, maar dat kan ik wel alleen, zo vol adrenaline, ik wil naar mijn meisje! Een half uurtje later word ik door de verpleegkundige in de rolstoel naar ons meisje gebracht. Ze ligt daar in de couveuse met een zuurstofmasker op… Mijn man is gelukkig heel de tijd bij haar gebleven. Samen hebben we heel even tijd om te babbelen en te huilen, zo anders is ons meisje dan we hadden verwacht…maar wat is ze mooi!!

Dan is het tijd om de jongens te gaan vertellen dat hun zusje is geboren, we spreken af om alleen te vertellen dat ze in het ziekenhuis moet blijven omdat ze nog niet goed alleen kan ademen. Om 8 uur komen ze op bezoek. Heel vreemd om hun zusje in zo’n glazen bak te zien liggen…Maar wat zijn ze lief voor hun zusje, even aaien over haar kleine handjes en voetjes! Gelukkig kunnen mijn vriendin en haar moeder vannacht bij ons in huis blijven, zodat mijn man en ik in het ziekenhuis kunnen blijven slapen!

 

“Ook kreeg ze een hartecho, hieruit bleek dat ze een AVSD had, gaten tussen de hartkamers en de kleppen sloten niet goed…”

Uiteindelijk heeft Elif 12 dagen in het ziekenhuis gelegen, na 1 week kregen we de bloeduitslag, het is echt het syndroom van Down. Ook kreeg ze een hartecho, hieruit bleek dat ze een AVSD had, gaten tussen de hartkamers en de kleppen sloten niet goed…Hierdoor kwam dus ook het zuurstoftekort. Ook had ze teveel witte bloedlichaampjes in haar bloed, een soort leukemie. Haar lichaam kon dit gelukkig zelf oplossen, na 6 weken tijdens de controle bij de oncoloog in het Sophia- kinderziekenhuis bleek dit! Wat een opluchting, geen chemo’s nodig, onze stoere dappere prinses regelde het helemaal zelf! Helaas heeft ze tot ze 4 jasr is wel 25% kans om echt leukemie te krijgen, dus elk half jaar op controle.

Na een week waren we zelf helemaal ‘gewend’ aan ons speciale meisje en hebben we het ook aan onze zoons verteld, de oudste zei meteen: ‘Ik had het al gezien! ‘ Hij had ook al meerdere keren gezegd dat haar oogjes anders waren en gevraagd waar dat van kwam. Hoe bijzonder! We hebben verteld dat Elif extra speciaal is, dat ze wel alles kan leren, maar dat ze dat op haar eigen tempo doet.

 

“Toen we wegliepen van haar, heb ik eerst in de gang een poosje staan huilen…”

 

Een AVSD heeft helaas altijd een operatie nodig en op 27 november 2017 was het zover… Zo ontzettend moeilijk om je kleine prinses van net 4 maanden af te geven aan de doktoren! Om 8 uur in de ochtend brachten we haar naar de operatiekamer, gelukkig mochten we samen mee naar binnen! In het protocol staat dat er maar één persoon mee mag, maar door de zware operatie mochten we allebei mee, toch wel heel hard slikken als dat je wordt verteld! Toen we wegliepen van haar, heb ik eerst in de gang een poosje staan huilen…

 

“Vijf uur nadat we haar hadden achter gelaten, midden in de H&M, ging mijn telefoon… Er zouden toch geen complicaties zijn..?! Met trillende stem nam ik op…”

 

De operatie zou zo’n 6 uur duren, dus wat doe je in die tijd? Als er iets was, zouden ze ons bellen. We besloten in Rotterdam wat te gaan ontbijten en wat te shoppen. Vijf uur nadat we haar hadden achter gelaten, midden in de H&M, ging mijn telefoon… Er zouden toch geen complicaties zijn..?! Met trillende stem nam ik op… Er werd meteen verteld dat ik me geen zorgen hoefde te maken, alles was zo goed gegaan, Elif was al klaar, we mochten naar haar toe!! Ik kon het wel uitgillen, midden in de winkel!! Gelukkig kon ik me inhouden, maar ik had het het liefst gedaan, ons stoere dametje had deze operatie doorstaan, nu konden we de hele wereld aan!!

In het ziekenhuis was het wel weer slikken, ons kleine prinsesje in dat grote bed met allerlei toeters en bellen om haar heen, zoveel snoertjes!!! Het personeel was fantastisch, superlief voor ons meisje en uiterst behulpzaam om ons alles uit te leggen. Elke dag ging het een beetje beter en langzaamaan gingen alle toeters en bellen weg en na een week mochten we naar huis! Wat een opluchting!

Toen we net thuis waren en ik samen met Elif op de bank zat, kwam het besef: nu kan ik echt van je houden, nu ga je niet meer van ons weg! Zo’n bizarre gewaarwording, ik dacht dat ik al zoveel van haar hield, maar tot aan de operatie leek het of ik alles op de automatische piloot had gedaan en me onbewust niet aan haar kon binden. Dit leek ik me nu pas te beseffen en daar kwamen de tranen weer!

 

“Ze begrijpt eigenlijk alles wat we tegen haar zeggen, alleen het zelf praten begint nu op gang te komen, en ook begint ze de gebaren op te pakken!”

 

Helaas hebben we nog twee ziekenhuisopnames gehad, door benauwdheid, maar nu al een jaar zonder opnames! En wat doet onze Elif het goed!!! Ze windt iedereen om haar kleine vingertjes en spant ze voor haar karretje. Sinds ze 22 maanden is, loopt ze zelfstandig, vanaf haar geboorte eet en drinkt ze zelf!! Ze begrijpt eigenlijk alles wat we tegen haar zeggen, alleen het zelf praten begint nu op gang te komen, en ook begint ze de gebaren op te pakken!

Twee dagen in de week gaat ze naar een superlieve gastouder en één dag in de week naar een regulier kinderdagverblijf, waar ze wel 2 uur individuele begeleiding krijgt. De logopediste zit ook in het zelfde gebouw en haalt haar zo nu en dan van de groep om wat extra te oefenen.

 

“Elif heeft er nog een zusje bij gekregen, 13 maanden na de geboorte van Elif!”

 

Door alle stress en onzekerheid tijdens haar grote operatie, ben ik ook nog onverwachts zwanger geraakt, een supergrote schok voor ons, ik kwam er pas achter toen ik 11 weken zwanger was! Maar al snel kwamen we tot de conclusie, dit moest gewoon zo zijn! Elif heeft er nog een zusje bij gekregen, 13 maanden na de geboorte van Elif! Dus nog iemand om te kroelen en plagen! Wat dat kan ze zeker, heel veel kroelen, maar ook heel ondeugend zijn! We moeten ogen in ons achterhoofd hebben, want stil zitten doet ze nooit, Elif is altijd op onderzoek uit!

Die Elif van ons, die komt er wel!! Onze prinses!!!

 

Tekst: Sumeye Kizilkaya

Instagram: @Elif_evin2015

 

 

Delen? Ja graag!
Email this to someonePin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge