Column

Column van Sumeye Kizilaya (deel 1) ‘Wij kunnen dit samen aan. Ik zal er altijd voor je zijn, wat de toekomst ons brengt’

Na 3 ‘grote’ jongens, 8,6 en 3 jaar oud, ontdekken we in november 2014 dat we weer zwanger zijn! Heel erg gewenst, want we willen ons klavertje vier compleet hebben: een kwartet jongens!! We zijn er allemaal van overtuigd dat we weer een zoontje en broertje krijgen en gaan vol goede moed, als ik 15 weken zwanger ben, naar het pretecho bureau. De vriendelijke dame zet het echoapparaat aan en wijst alles op het scherm aan, ze legt het ook allemaal uit, zodat de grote broers het ook allemaal goed kunnen zien.

 

“Een meisje, ik ben helemaal geen meisjesmoeder.. Ik hou niet van strikjes, frutsels, roze!!!”

 

Als ze bij het geslacht aankomt, vraagt ze of we al zien of het een jongetje of meisje is? Volmondig zeggen we allemaal tegelijk: een jongen! Maar we krijgen een heel ander antwoord: ga alles maar roze schilderen, want 100% zeker een meisje!!! Hoe is het mogelijk, we zagen de navelstreng aan voor het piemeltje, omdat we zo overtuigd waren van een jongen! Helemaal trillend loop ik daarop naar de auto, de broers lijken het helemaal te accepteren, maar ik kan het niet beseffen! Een meisje, ik ben helemaal geen meisjesmoeder.. Ik hou niet van strikjes, frutsels, roze!!! Na nog meerdere echo’s tijdens de zwangerschap blijft het toch echt een meisje en ik kan er wel een beetje aan wennen, maar wil nog steeds wachten tot de geboorte om te zien dat de doktoren echt gelijk hebben, want ik heb echt het gevoel dat het gewoon een jongen is!

 

“Op het toilet zie ik dat het vruchtwater niet helder is en roep naar mijn man dat hij meteen de verloskundige moet bellen!”

 

Op 17 juli 2015, de eerste dag van het Suikerfeest, zit ik samen met een vriendin thuis lekker te genieten van de baklava, we zitten lekker te babbelen over de zwangerschap. Alles is geregeld voor de thuisbevalling. Ik moet nog 6 dagen tot de uitgerekende datum, maar verwacht weer over tijd te gaan, alle drie de jongens waren ook 6 dagen na de datum, als ik plotseling iets warms voel stromen! Snel ren ik naar het toilet, een spoor achter me latend. Op het toilet zie ik dat het vruchtwater niet helder is en roep naar mijn man dat hij meteen de verloskundige moet bellen! De kids natuurlijk ook helemaal in rep en roer… De verloskundige laat nog even op zich wachten, maar na een uur is ze er en om kwart over 3 melden we ons in het ziekenhuis. Gelukkig kan mijn vriendin bij de grote jongens blijven!

 

“Als ik mijn meisje dan in mijn armen krijg, voelt het heel apart… ik ben nu ook een meisjesmoeder…”

 

In het ziekenhuis krijg ik een bed in de verloskamer en wordt er een ctg gemaakt, alles lijkt goed te gaan met ons kleintje. Om kwart voor 5 wil ik graag pijnstilling, de weeën worden heftiger en nu ik hier toch ben, wil ik ook pijnstilling! Mijn laatste zwangerschap en bevalling, graag met minder pijn dan de vorige drie! Echter blijkt de ontsluiting al te ver, dus geen mogelijkheid meer voor pijnstilling, maar wel om te gaan persen! Om 5 uur is het zover, het eerste wat ik vraag is: ‘ is het echt een meisje?’, waarop meteen positief geantwoord wordt… als ik mijn meisje dan in mijn armen krijg, voelt het heel apart… ik ben nu ook een meisjesmoeder…

 

“De verloskundige begint vervolgens met een vraag, maar maakt deze niet af: ‘ vinden jullie ook dat Elif een beetje…”

 

Als ik daarna onze Elif eens goed bekijk, valt me meteen op dat ze er wat anders uitziet… zal het echt zo zijn… Heeft ons meisje nog iets extra’s gekregen? Een extra chromosoompje? Ik zie het toch, of niet? We hebben geen extra testen gedaan, maar het kan altijd… Eigenlijk weet ik het zeker, ons meisje heeft het syndroom van Down! Voorzichtig zeg ik tegen mijn man dat ik haar er anders vind uitzien, maar hij wimpelt het weg… dat is gewoon omdat het een meisje is… Vervolgens zeg ik dat ik haar eruit vind zien als zijn neefje in Turkije, maar nog steeds reageert hij niet. Achteraf vertelde hij me dat hij het niet wilde zien! De verloskundige begint vervolgens met een vraag, maar maakt deze niet af: ‘ vinden jullie ook dat Elif een beetje…’ . De derde poging heb ik zelf maar afgemaakt: ‘ volgens mij heeft ze Downsyndroom’. Bij de verloskundige zie ik opluchting! En ik…ik kijk alleen maar vol liefde naar onze prachtige prinses: ‘ wij kunnen dit samen aan, ik zal er altijd voor je zijn, wat de toekomst ons ook brengt!’

 

“Ze moet met spoed naar de andere afdeling, ik zeg mijn man dat hij mee moet gaan!”

 

Ondertussen wordt de kinderarts opgeroepen, zij moet onze Elif ook zien, want met het vermoeden van het syndroom van Down, volgt meteen een protocol. Ondertussen lig ik met Elif bij te komen van de snelle bevalling, Elif ligt lekker te snurken bij mij. Als de kinderarts arriveert, wordt Elif meteen uit mijn armen getrokken en meegenomen naar de kamer naast me, ik hoor vanalles; snel de kleertjes uit, zuurstof, we hebben zuurstof nodig! Elif bleek niet te snurken, ze had het benauwd! Ze was al helemaal blauw!!! Ze moet met spoed naar de andere afdeling, ik zeg mijn man dat hij mee moet gaan!

 

Wil je meer lezen? Vrijdag 26 januari komt deel 2 van het verhaal van Sumeye Kizilkaya op de blog!

 

Delen? Ja graag!
Email this to someonePin on PinterestShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

2 thoughts on “Column van Sumeye Kizilaya (deel 1) ‘Wij kunnen dit samen aan. Ik zal er altijd voor je zijn, wat de toekomst ons brengt’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge