Blogs,  Column

Column: Sorry mevrouw, maar groter dan cup H gaat dit model niet! | week 20-21

Yes, onze lieve Ayla heeft weer een column voor ons geschreven. Plof op de bank met een kop thee en lees mee. Volg je Ayla nog niet op social media? Join the club op Facebook of Instagram.

 

Vorige column gemist?
Column: De 20-weken echo en de eerste buikvoelers! (Week 18 en 19)

 

En zo ineens waren de feestdagen alweer voorbij en zijn we aanbeland in 2019. Het jaar waarin ons kleine meisje zal komen! Ik vond het zo’n bijzonder idee dat dit de laatste kerst was met zijn tweetjes. In 2019 zijn we ook 5 jaar samen. Oké, oké, wel pas in oktober, maar toch voelt het nu al als een jaar vol met allerlei mooie mijlpalen. Bring it on!

Tijd voor weer een nieuwe beha

Al helemaal in het begin van mijn zwangerschap ben ik overgestapt op zwangerschapsbeha’s. Nouja, officieel zijn het voedingsbeha’s maar die functie blijft voorlopig nog ongebruikt.

Doordat mijn borsten in het begin zo’n pijn deden heb ik al in week 6 of 7 een nieuwe beha aangeschaft. Ik had toen wel nog gewoon mijn eigen maat, alleen heel erg de behoefte aan iets zachts en iets wat niet zo op mijn misselijke maag drukte. Inmiddels zijn we een week of 14 verder en kan ik officieel wel zeggen dat mijn eigen cupmaat ver achter me ligt.

 

Enthousiast begon ik op 1 cupmaatje groter, cup F. Nou, dat was alsof ik tepelstickers opplakte

 

Vol goede moed toog ik op de zaterdagochtend voor kerst naar de Prenatal. Natuurlijk had ik dat veeeel beter op een ander moment kunnen doen, maar ik moest en zou acuut een nieuwe beha hebben. Afijn. Het was druk, maar ik moet ook zeggen dat dit de tweede keer is dat ik een superservice heb gekregen in de winkel. De verkoopster bleef maar beha’s aanslepen, hoe druk het ook was. Enthousiast begon ik op 1 cupmaatje groter, cup F. Nou, dat was alsof ik tepelstickers opplakte. De tepels ging er net in, maar twee hele borsten tegelijk én de bandjes over mijn schouders? Onmogelijk.

Na een beha of 10 hadden we er eentje gevonden die mooi zat, maar nog net aan de krappe kant was. De verkoopster stak haar hoofd naar binnen en zei “Sorry mevrouw, maar groter dan cup H gaat dit model niet.” Wat?! Groter dan cup H?! Het was dus inderdaad hoog tijd dat er een nieuwe beha kwam. Uiteindelijk is het een ontzettend onsexy ding geworden, die waan-zin-nig lekker zit. Door de stretchstof kan hier nog lekker even in doorgroeien dus dat is fijn. En mijn eerste zwangerschapsbeha gebruik ik nu gewoon als sportbeha, win-win!

 

Te bestellen bij bol.com

 

 

Zwangerschapskwaaltjes?

Ik vind het zo bijzonder dat iedere zwangerschap anders is, en dat je van tevoren helemaal niet weet wat je kunt verwachten. En tóch zijn er veel kwaaltjes die bij iedereen wel voorbij komen.

Zo zijn mijn eerste harde buiken een feit. Heel erg gek om te voelen! Dan pas merk je ook echt hoe groot de baarmoeder inmiddels al is geworden. Ineens is het gewoon een soort harde ballon in je buik, en die blijkt tot boven mijn navel te komen! Wow! Kennelijk houdt ons meisje niet van fietsen, want daar heb ik nu 2x een harde buik van gekregen. Prima meid, krijg jij een scooter voor je 16e verjaardag!

Inmiddels ben ik op het punt dat mijn keel pijn doet en ik schor begin te worden.

 

Nu ik weet hoeveel plek mijn baarmoeder inmiddels inneemt is het ook niet zo gek dat er ook een ander kwaaltje de kop op steekt: maagzuur! Oef, oef, wat een ellende! Teveel zuivel? Te pittig eten? Te zoet eten? Tomaten? Net na het eten gaan liggen? Net na het eten bukken? Te weinig gegeten? Teveel gegeten? Dorst?! Maagzuur!!! Inmiddels ben ik op het punt dat mijn keel pijn doet en ik schor begin te worden. Tijd om een bezoekje te brengen aan de dokter denk ik zo, want Gaviscon werkt fantastisch maar mag je ook niet forever gebruiken. Helaas, want ik vind dat dus echt heerlijk smaken!

En als laatste kwaaltje mijn arme, arme gezichtje. Rondom mijn lippen is de eczeem/schimmel/ellende nu gelukkig weg, maar rondom mijn ogen blijven er rode, pijnlijke bultjes zitten. Gisteravond lag ik doodmoe in bed, zegt mijn vriend doodleuk “Schatje, je ziet er echt uit als zo’n vis die al 80 jaar op de bodem van de oceaan leeft.”

Thanks babe, love you too.

Ik heb de hoop maar opgegeven; nog een paar maanden totdat ze er is, en dan misschien nog een tijdje voor het wegtrekt. Als ik daar een leuke baby voor in de plaats krijg dan kan ik best een tijdje leven met een vissengezicht!

 

Ohja, ik heb een dikke buik

De vorige blogs hebben jullie kunnen lezen dat ik een behoorlijke dip had. Ik vind het heel fijn om te kunnen zeggen dat het einde daarvan in zicht is! Mijn depressieve gevoelens kan ik kwijt bij een psycholoog, en mede dankzij haar slaap ik weer een stuk beter. Lichamelijk gaat het ook veel beter. Bijna geen last meer van mijn bekken en mijn energiepijl is omhoog geschoten.

 

Pas toen ik wilde opstaan dacht ik, ohja, ik ben zwanger.

 

Ik kom dus nu eindelijk terecht in het deel van het tweede trimester waarover ik al veel heb gehoord: ohja, ik ben zwanger! Gisteren had ik een tijdje aan tafel gezeten, mijn buik uit het zicht. En zonder zo’n visuele herinnering vergeet je het gewoon een beetje. Pas toen ik wilde opstaan dacht ik, ohja, ik ben zwanger. Net trok ik mijn jas uit en kwam daar tot mijn grote verbazing een dikke buik onder vandaan. Ohja!

En ik ben me toch een potje trots op die buik! Ik heb zo vaak met enige jaloezie gekeken naar vrouwen die met zo’n buik pronken, en nu heb ik het zelf! Ik vond het altijd zoiets speciaals, en nu heb ik dat speciale! Ik zou het wel aan de hele wereld willen laten zien. Ik ben zwanger! Er woont iemand in mijn buik! Hoera!!

Een klein karaktertje

Heeft je baby in de buik al een karakter? Bepaalde houdingen zijn wel al favoriet, die schijnen ze dan na de geboorte nog vaak aan te nemen. Maar zouden ze echt al specifieke trekjes hebben? Ik hoop het! Onze kleine meid lijkt het namelijk echt niet cool te vinden als er iemand in mijn buik kijkt. Dat vind ik dan weer reuze grappig! Bij alle echo’s tot nu toe heeft ze zich steeds omgedraaid als er net iets moet worden bekeken.

“Hier is haar hoofdje, oh wacht, nee ze heeft zich omgedraaid, dit is haar voet.” Bij de bezoekjes aan de verloskundige waarbij alleen haar hartje werd beluisterd doet ze het ook. Steevast horen we haar hartje, dan een trap tegen de hartslagmeter en dan moet de verloskundige haar weer zoeken. Ze lijkt zich echt te verstoppen.

Ik ben ontzettend benieuwd of er moeders zijn die mijn theorie kunnen beamen of ontkrachten.

 

Verder reageert ze goed op eten, als ik eet dan wordt ze meteen actief. Ook muziek trekt haar aan, als ik zing of op mijn ukele tokkel dan volgen er geheid wat trapjes aan de binnenkant. En als een knorrende kat zich op mijn buik nestelt dan vindt ze dat ook leuk, daar trappelt ze ook tegen. Een duidelijk kind van haar moeder so far!

Ik ben ontzettend benieuwd of er moeders zijn die mijn theorie kunnen beamen of ontkrachten. Had jouw baby in de buik al bepaald gedrag wat na de geboorte echt bij het karakter bleek te passen? Of is dat gewoon net zoiets als dat wij allerlei gedachtes op onze hond projecteren, die denkt ze vast helemaal niet, maar het is wel zo leuk om te doen alsof!

Let me know!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge