ik heb autisme
Blogs,  Column

Column; Sorry mama, ik heb autisme (deel 1)

Soms lees je iets en dan denk je; ‘Wow, die komt even binnen’. De verhalen die Natascha op haar Facebook pagina ‘Sorry mama, ik heb autisme’ schrijft hebben mij geraakt. Zoals de titel van deze pagina al zegt; Natascha (1980) is moeder van haar zoon Roan. Roan is een aantal jaar geleden gediagnosticeerd met het autismespectrumstoornis en ADHD. Momenteel wordt hij onderzocht voor syndroom van Gilles de la Tourette.

Je kunt wel stellen dat dit een impact heeft op het gezinsleven. Vandaag deelt Natascha haar verhaal met jullie en geeft ze ons een kijkje in een doorsnee dag van haar leven.

Sorry mama, ik heb autisme

Hoi alles goed? Altijd een leuke vraag aan me. Wil je de korte of lange versie? Oké de lange? Dan zou ik maar even gaan zitten want het is nogal een lang verhaal. We hebben een heerlijke vakantie gehad. Mijn man, Roan en ik zijn een paar dagen naar de camping geweest. Maar ook een paar dagen thuis om weer bij te komen. Want ik moest iedere dag als een soort kinderopvang juf voor Roan klaar staan. Tussendoor ving ik de woede aanvallen op en verontschuldigde ik me bij de buren op de camping voor de herrie. Op de vroege ochtenden (lees; 06:00 uur) begonnen de ruzies namelijk al, zucht…

 

Ik vraag me soms wel eens af; ‘wat doe ik toch fout en waar hebben we dit aan verdiend?’

 

Iedere dag scroll ik op Facebook en zie ik hoe iedereen een geweldige vakantie heeft met hun gezin. Ik gun het iedereen mega, maar stiekem ben ik er een beetje jaloers om. Ik vraag me soms wel eens af; ‘wat doe ik toch fout en waar hebben we dit aan verdiend?’

De eerste week van onze vakantie kwam er ook nog eens een ontstoken teen erbij. Dus moest ik aan Roan vertellen dat het zwemmen niet door kon gaan. Heel fijn als het 37 graden is. En dan de laatste week nog een oorontsteking erboven op – weer niet zwemmen. Hierdoor heeft Roan ook zijn eerste schooldag moeten missen, wat eigenlijk wel fijn was, want we konden na schooltijd samen even in zijn nieuwe klas kijken. Daardoor liep hij dinsdagochtend gewoon alleen naar binnen en dat was geweldig om te zien.

 

‘Ik doe alles voor mijn kind. Maar ik merk dat ik ook echt aan mezelf moet denken’ (typ ik met een traan over mijn wang).

 

Deze week ben ik ook nog met Roan naar de Action geweest. Ik merk dat ik hem de hele dag bezig moet houden want dan gaat het goed ‘Lang leve de Action!’ Wat betreft mensen uitnodigen, wat ik heel graag doe, wordt steeds lastiger merk ik. Iets spontaans ondernemen lukt ook haast niet. Ik vertel me zelf constant dat dit niets uitmaakt. Ik doe alles voor mijn kind. Maar ik merk dat ik ook echt aan mezelf moet denken (typ ik met een traan over mijn wang). Soms vind ik het zo lastig dat niemand mij hierbij kan helpen. Niet omdat zij niet willen, maar omdat zij gewoonweg niet weten hoe. Daar komt nog bij dat we iedere week afspraken bij het ene behandelcentrum hebben en gesprekken bij de andere.

 

 

‘Uhhh, wat vroeg je ook al weer? Oh ja, hoe het met me gaat. Gewoon zijn gangetje’ zeg ik dan, omdat ik niet weer wil huilen en niet weer met mijn zielige verhaal aan wil komen. Nu ga ik maar weer even opruimen na de woede aanval van Roan, want die blijven dagelijks voorbij komen.

 

Dit was het verhaal van Natasja. Ben je benieuwd geworden naar meer verhalen van haar? Hier vind je de link naar haar Facebook pagina Sorry mama, ik heb autisme

Bron Foto: Natasja

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge