Blogs

Column: Nog even over dat fantastische haar | Week 27 – 30

Lieve lezeressen! Wat vliegt de tijd voorbij zeg. Misschien heb ik het al eens eerder gezegd, maar ik vind de tijd in deze zwangerschap zo gek verlopen. Aan de ene kant ben ik al vanaf september zwanger (dat ik het zelf weet tenminste) en als je dat bedenkt dan is het al onwijs lang! Maar aan de andere kant ben ik inmiddels al 31 weken zwanger, terwijl ik voor mijn gevoel pas net zwanger ben. Laten we het de zwangerschapsvortex noemen, een plek in tijd en ruimte waarin de tijd zowel heel snel als heel langzaam gaat.

Zo zijn er nu ook alweer een paar weken voorbijgevlogen en is het hoog tijd dat ik jullie update over alles wat er speelt. Ik ben onwijs zwanger, en ga inmiddels echt al richting de laatste loodjes!

 

Hallo verwarde eekhoorn

Toen ik na de operatie lag bij te komen op de bank realiseerde ik me pas echt hoe druk ik was geweest. Net als dat je soms in een vakantie ziek wordt, kwam er bij mij allerlei stress los. Ik moést het wel loslaten, kon immers niet te veel doen. Maar daardoor viel wel op hoe erg ik erover aan het malen was, hoe veel ik bezig was met mijn klanten, in plaats van met mijn eigen herstel of de zwangerschap.

Mijn vriend had al een tijdje gezegd dat hij vond dat ik minder moest gaan werken, en nu snapte ik ineens waarom! En dus besloot ik om per 1 maart met verlof te gaan, in plaats van per 1 mei. Een heerlijk en zeer wijs besluit!

 

Hier thuis heb ik nu de bijnaam ‘verwarde eekhoorn’ gekregen.

 

Vanaf dat moment sloeg mijn zwangerschapsbrein ineens keihard toe. Alsof ik het nu pas toeliet ofzo! Ik kan me werkelijk waar niets meer herinneren van de kleine dingen. Te pas en te onpas vertel ik dubbele verhalen, boodschappen doen zonder briefje is absoluut onmogelijk geworden en ik sta regelmatig in een kamer met een vraagteken boven mijn hoofd. Wat ging ik hier ook alweer doen?

Hier thuis heb ik nu de bijnaam ‘verwarde eekhoorn’ gekregen. Omdat ik allerlei spulletjes verzamel en die dan op een totaal onlogische plek weg leg. Als een eekhoorn die niet meer weet waar ze haar nootjes neerlegt.

Echt heel erg vreemd om te hebben dit hoor, het lijkt wel alsof je brein uit staat op zo’n moment.

 

Het kleurenstaaltje voor het nieuwe tapijt? Even kijken, ohja ik zie hem al: op de tuintafel in de regen.
Waar heb ik toch mijn handschoenen gelaten? Ja, beste plek ooit voor handschoenen: in de ijskast naast de kaas. Ik heb al een zak chips teruggevonden in de vriezer, mijn tandenborstel in bed en lippenbalsem in de voorraadkast.

Echt heel erg vreemd om te hebben dit hoor, het lijkt wel alsof je brein uit staat op zo’n moment. Ik bedenk echt niet vrijwillig dat ik mijn tandenborstel in bed wil leggen, kennelijk loop ik rond met iets in mijn handen en leg ik het onderweg gewoon ergens neer. Waar dan ook…

 

Yes, zwangerschapsverlof is here!!

Zoals ik al zei nam ik dus het beste besluit ever: lekker per 1 maart al met verlof. Ik heb nog een paar klanten over voor wie ik o.a. de financiële administratie doe. Samen komen zij echter op 20 uur per maand aan werk, dat is zo’n 5 uur werk per week. Dat lukt zelfs met mijn pregnancy brain nog wel! Ik had me ook al voorgenomen om voor deze klanten helemaal niet met verlof te gaan. Ze weten dat ik een maand na de bevalling uit de lucht ben, maar dat ik de gemiste uren daarna weer inhaal.

 

Vroeg naar bed, redelijk laat opstaan en ’s middags een lang dutje op de bank.

 

Uiteindelijk is 1 maart een beetje uitgelopen naar 7 maart. Desalniettemin is het nu begonnen, and it feels good. Ik heb al meteen 1 taak gedaan die al de hele tijd in mijn hoofd zat voor wanneer mijn verlof zou beginnen: een adressenlijst maken voor de geboortekaartjes. Echt zo’n typische verlofklus!

Iets anders heb ik ook alvast gedaan: héél veel slapen. Het werd me al van alle kanten aangeraden, maar ik heb er ook echt behoefte aan kennelijk. Vroeg naar bed, redelijk laat opstaan en ’s middags een lang dutje op de bank. Ik vind het wel wat, dat verlof!

 

Strompel, strompel; “Wilt u even zitten mevrouw?”

Het ergste van de operatie en de nasleep is inmiddels wel achter de rug. Ik ben weer up, maar helaas verre van running. Ik heb uiteindelijk 3 weken platgelegen voordat ik weer een beetje normaal kon zitten. Die weken heeft mijn kleine meisje aangegrepen om eens even lekker te groeien. En dus stond ik na 3 weken op en bleek dat ik ineens een enorme buik had die mijn hele balans verstoorde.

En dat vonden mijn bekken niet leuk. Ik had al de hele zwangerschap last van mijn bekken, maar nu werd het wel heel erg. Totaal verkrampt, kreupel van de pijn, was zelfs een rondje door de supermarkt al te veel voor me. Problemen met zitten, liggen, staan, lopen.

 

“Weet je wat, ik ga de rest van de zwangerschap wel aan het plafond hangen ofzo!!”

 

Vorige week was ik het zó zat! We zaten op de bank en probeerden een film te kijken maar ik kon echt mijn draai niet vinden. Uiteindelijk ben ik na 1,5 uur boos opgestaan, smeet mijn dekentje op de bank en riep “Weet je wat, ik ga de rest van de zwangerschap wel aan het plafond hangen ofzo!!”

Ik wist wel dat blijven bewegen belangrijk is, dus ik deed erg mijn best. Maar het ging gewoon echt niet! Het vervelende is ook: de wond van de operatie is nog altijd niet helemaal dicht, dus ik mag nog niet in bad. En daar heb ik nou juist zo’n enorme zin in, even gewichtloos zijn…. Balen!

 

Toen ik uiteindelijk stopte en overeind kwam liep ik pardoes weg zonder kreupel te zijn. Hoera!!

 

Zoals je misschien al ziet staat dit stuk hierboven gelukkig in de verleden tijd. Want ik heb van de week per ongeluk de beste therapie tegen bekkenklachten gevonden!
De verbouwing duurt nog altijd voort hier in huis, en om een handje te helpen besloot ik behang af te stomen. In een hele vreemde hoek zat ik op de grond een beetje te stomen en behang af te scheuren. Toen ik uiteindelijk stopte en overeind kwam liep ik pardoes weg zonder kreupel te zijn. Hoera!!

Sindsdien ben ik goed bezig met in beweging blijven. Mijn Mom in Balance klasje doe ik nog altijd op 50%, maar ik doe het wel! Ik ga weer meer op rondjes met de hond en kan gewoon alles weer beter. Dit gevoel ga ik vasthouden!

 

Tjsa, die verbouwing duurt dus maar

En het wordt echt onwijs mooi! De heftigste stroom van werkmannen hebben we ook achter de rug inmiddels gelukkig.
Tijdens de hoogtij dagen dat ik op de bank lag liepen er ongeveer 5 mannen per dag door het huis. We zijn nu op het punt dat het er steeds maar eentje is, dat scheelt toch enorm!

Door een vaste trap te laten inbouwen hebben we van de vliering een normale kamer kunnen maken. Daar komt de logeerkamer, en de vroegere logeerkamer wordt omgebouwd tot babykamer. Alles in het huis is opnieuw gestuct (behalve de woonkamer dan) en krijgt een nieuwe laag verf. Daarnaast komt er van de vliering tot en met de trap naar beneden nieuwe vloerbedekking te liggen.

 

Er is geen vloerbedekking, de muren zijn nog half nat van de stuc, de stopcontacten steken als draadjes uit de muur

 

Dat houdt dus in dat we op dit moment wonen in een huis waar op de hele bovenverdieping alleen een bed staat (de kast moest al weg, dus onze kleding ligt op de grond). That’s it. Er is geen vloerbedekking, de muren zijn nog half nat van de stuc, de stopcontacten steken als draadjes uit de muur. Ik kan je wel zeggen dat dit na een week of 6 behoorlijk gaat vervelen…

Ik heb er echt enorm behoefte aan dat het nu afgemaakt wordt. Niet alleen omdat ik dolgraag mijn kleding weer in een kast wil leggen, maar vooral omdat ik zo graag aan de babykamer wil beginnen!

Het lijkt me enorm fijn als haar kamertje al een paar weken voor de bevalling af is, dat ik er nog een beetje kan rommelen voordat zij er is. Gelukkig hebben we alle grote meubelen al in huis; wiegje, commode, kledingkast. Dus als de verf erop zit en de vloerbedekking ligt dan kan het snel gaan. Her en der door het huis verspreid liggen ook al allerlei accessoires voor de babykamer en dozen met kleertjes voor haar. Geen idee hoe het eruit gaat zien als alles bij elkaar komt, maar dat komt vast wel goed! Het zal minimaal nog wel een week of 3 gaan duren allemaal, en dat is echt in het gunstigste geval. Niet helemaal de tijdlijn die ik voor ogen had, maar zoals ik al zei: het wordt echt heel erg mooi allemaal. En dat is ook wat waard!

 

En dan nog even over dat fantastische haar wat mij was beloofd

In het begin van mijn zwangerschap heb ik tegen jullie geklaagd dat mij mooi zwangerschapshaar was beloofd, maar dat ik nergens iets van merkte. Ik neem nederig mijn woorden terug! Al een paar weken loop ik met een prachtige dos haar op mijn hoofd. Het is lang, vol en ik voel me enorm glamourous! Voegt dit nou echt iets toe aan het geheel? Nee. Maar ik wilde het toch even met jullie delen!

 

Een makkelijke zwangerschap, of niet?

Er is nog iets anders wat ik graag even gezegd wil hebben. Ik hoor van veel mensen ‘Goh, je hebt geen gemakkelijke zwangerschap hè?’ Dat wil ik graag even ontkrachten. Want dat ik grote pech heb gehad staat zeker boven water, die stomme operatie en weken platliggen waren zeker pech. Maar dat was het ook: pech. Het had niets te maken met mijn zwangerschap, de timing was gewoon heel ongelukkig.

Verder ben ik vaak ziek geweest (als in verkouden/griepziek) en heb ik fysiek zeker ongemakken. Maar dat is niets wat niet gewoon bij een zwangerschap hoort. Je weerstand gaat nou eenmaal omlaag, en je voelt je fysiek nu eenmaal anders. Dat betekent niet dat ik een zware zwangerschap heb.

Ik voel me heel speciaal, dat mijn lichaam dit gewoon aan het doen is.

 

Sterker nog: ik vind eigenlijk dat alles behoorlijk van een leien dakje gaat. Want de baby doet het goed, de testuitslagen zijn tot nu toe steeds goed geweest, ik ben niet misselijk geweest, etc. Het slechte slapen wat ik een tijdje had kan ik eerder toerekenen aan te druk zijn en slecht naar mezelf luisteren dan aan de zwangerschap. En boven alles: ik vind het fantastisch! Ik voel me heel speciaal, dat mijn lichaam dit gewoon aan het doen is.

Terwijl ik helemaal geen aanwijzingen hoef te geven ofzo! Het maakt een mensje, helemaal uit zichzelf. Dat mensje vind ik nu al het liefste mensje op aarde, knap ook hoe dat werkt. Bij iedere beweging en schop krijg ik kriebels in mijn buik, daar is mijn lieve meisje weer!

 

Je doet iets heel bijzonders, daar mag je echt plaats voor maken!

 

Ja, ik moest even mijn draai vinden en bovenal mijn les leren. Luisteren naar jezelf is op iedere dag van je leven belangrijk, maar als je zwanger bent dan luister je niet alleen naar jezelf maar ook naar je baby. Dat is superbelangrijk. En dat is ook supermoeilijk. Wat ik alle preggos en preggos-to-be mee wil geven is dan ook precies dat: zet jezelf alsjeblieft op 1. Accepteer hulp, vraag erom waar nodig. Zorg goed voor jezelf en luister écht naar wat je lichaam van je vraagt.
Je doet iets heel bijzonders, daar mag je echt plaats voor maken!

 

Tot de volgende update!

Liefs,

Ayla

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge