Blog,  Column

Column: ; Jaaaa, we hebben hem/haar gezien! (Week 7)

Yes, wat een heerlijke week was dit zeg!

Waar ik me vorige week nog behoorlijk zorgen maakte of alles wel goed ging met de baby, zat ik deze week wat meer op een roze wolk. En dat is een heel fijn gevoel! De misselijkheid is gezakt, ik had zowaar weer energie om te gaan werken en ik krijg mijn groenten weer weg. Hoera!

De verloskundige

Afgelopen maandag stonden wij, beiden toch behoorlijk nerveus, op de stoep bij de verloskundige. Wat ik trouwens echt gek vind aan het uitzoeken van een verloskundige is dat je niet kunt ‘shoppen’. Op zich ook logisch, want ze hebben het allemaal heel druk. Maar als je een verloskundigenpraktijk uitkiest dan is dat het, boem. Je maakt een afspraak, krijgt meteen een intake, vervolgafspraken worden gemaakt. Maar wat nou als je toch niet de klik voelt die je zocht? Je zoekt een bedrijf uit op internet, de dames gaan toch een behoorlijk belangrijke rol spelen in de maanden dat ze bij je zijn.

Gelukkig vonden wij onze verloskundige heel lief en blijven we zeker, maar ik vraag me ook af of er mamas-to-be zijn die na een eerste afspraak nog besluiten te switchen omdat ze geen goede klik hadden.

Ik had me voorgenomen om te vragen of we de intake konden beginnen met de echo. Ik bedoel, wat als er geen kindje in zit?! Of als het hartje niet klopt? Dan zit je een hele intake te doen voor niets. Gelukkig hoefde ik er niet zelf om te vragen, dit is de normale gang van zaken. Met 7,5 week is het kindje nog maar zo groot als je pinknagel, en het is dan dus ook even de vraag of de echo uitwendig of inwendig moet gebeuren.

Na 1 blik op het scherm toen ze de echo op mijn buik deed zei ze “Ja, dat moet van binnenuit, je darmen zitten ervoor!” Dus hup, uit de kleren. Ik had me er mentaal al een beetje op voorbereid, en waar ik normaal gesproken bij een dergelijk onderzoek altijd een beetje gene voel, was dat hier helemaal niet. Deze vrouw gaat nog wel meer van die onderkant van mij zien, dus laten we maar meteen alle schaamte aan de kant zetten!

Ze trok een behoorlijk lang ding tevoorschijn met de mededeling “Dit is hem dan!” Mijn vriend schrok even, maar ze vertelde gelukkig meteen dat ze alleen het uiterste tipje ervan ging inbrengen. Honestly, als je je kind op een normale manier hebt gemaakt, of überhaupt ooit een tampon hebt ingebracht, dan is zo’n inwendige echo peanuts. Je voelt er werkelijk waar niets van.

Daar issie dan!!

En daar was dan ons kindje! Heel duidelijk te zien op het scherm, een zwarte vlek die mijn baarmoeder is, en dan een wit blobje. En in dat witte blobje zaten een paar pixels die ons heel enthousiast tegemoet klopten. Het hartje! Het hartje klopt!! Vol verwondering zaten we naar het scherm te kijken. We zaten hand in hand, dus hebben even flink in elkaar geknepen. Het is echt zo! We maken een baby!

De verloskundige checkte vanalles en nogwat. Ze mat de baby op, checkte of de dooierzak op de goede plek zat (bij 7,5 week is de placenta nog in de maak) en keek dus of het hartje klopte. Het zag er allemaal goed uit! Hoera!

En dan hebben we dus straks een baby

Gek genoeg zie ik het ineens totaal niet meer voor me. Wat moeten wij nou met een baby?! Ik pas al op sinds ik 10 was, en ook al vrij vroeg op babies. Verschillende oppasgezinnetjes en inmiddels ook vrienden met kinderen verder, kan je dus wel stellen dat ik mijn portie verzorgen van babies al gehad heb. Niets nieuws onder de zon voor mij.

Maar als ik er aan denk dat wij volgend jaar een eigen baby hebben, dan kan ik me daar gewoon ineens niets meer bij voorstellen. Met oppassen heb je wel een band met het kindje, maar natuurlijk niet zoals je dat met je eigen kindje zal hebben. Ik vergeleek het altijd een beetje met de huisdieren. Ik bedoel, ik kan de katten wel opvreten; die zou ik het liefst de hele dag in een tasje met me meeslepen. En toen er laatst eentje ziek was heb ik die met een heel andere liefde verzorgd dan wanneer ik een poepluier van een bevriende baby sta te doen. In mijn hoofd kan ik die liefde en soort verzorging gewoon nog niet met elkaar combineren.

Ik dacht ook nog niet echt een connectie te voelen met het kindje in mijn buik. Meer dan misselijkheid, grote tieten en moeheid merk je er immers niet van. Toch bleek het al in mijn vrouwelijk instinct te zitten! We waren op een groot evenement met duizenden bezoekers, en op een druk stukje waar ik door allerlei mensen heen moest merkte ik ineens dat ik mijn buik aan het beschermen was. Dat zag er voor de omstanders vast uit alsof ik mijn spekrollen in bedwang moest houden, maar ik werkelijkheid was ik heel serieus bezig mijn kindje te beschermen tegen prikkende ellebogen enzo.

Met die ervaring weet ik ook meteen dat het wel goed komt met die baby. Die band die komt vast nog wel, en tegen de tijd dat de baby er is zal die onvoorwaardelijke liefde (en behoefte om kleine hapjes uit je baby te nemen omdat ie gewoon de állerschattigste van de wereld is) vast meteen ontstaan. En dan weet ik vast ook wel wat ik eigenlijk moet doen met een baby de hele dag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge