Blogs

Column; Is die roze wolk eigenlijk wel zo roze? | Week 16 & 17

Yes, er staat weer een nieuwe column online van Ayla. Deze week geeft ze ons weer een kijkje in haar ‘pregnant life’ EN komen wij er eindelijk achter of zij een jongen of een meisje krijgt.

 

Vorige column gemist? Lees: Column: Stilte voor de storm? | Week 14 & 15

 

De afgelopen twee weken zijn een behoorlijke rollercoaster geweest. We hadden de 16-weken echo waarbij we te weten kwamen of wij een jongen of een meisje krijgen, verzonnen een prachtige naam en hadden een extra controle omdat het allemaal ineens even niet zo lekker ging.

De 16-weken echo

Op maandag 26 november gingen wij opgetogen richting de verloskundige voor een nieuwe echo. Natuurlijk beiden een beetje zenuwachtig omdat we zouden gaan kijken of het een jongetje of meisje is, maar ook blij omdat we weer zouden checken of alles goed gaat daarbinnen.

Dat vind ik best lastig namelijk aan deze ‘tussentijd.’ De ergste klachten van het eerste trimester zijn voorbij, maar je voelt de kleine nog niet echt bewegen. Je buik groeit wel, maar is ook nog niet zo groot dat je je echt enorm zwanger voelt. Ik was dus ontzettend blij om weer even te mogen kijken of alles goed is daarbinnen!

 

Het eerste beeld wat we zagen was een zwaaiend handje en een kloppend hartje, daar deed ik het voor!

 

De verloskundige zei aan het begin dat ze eerst vanalles ging checken voordat ze het ons zou vertellen. Ze wilde het eerst zeker weten, omdat de baby natuurlijk nog maar klein is en je het niet altijd even goed kunt zien. Dat vond ik prima, want ik was op dat moment meer benieuwd naar alle gezondheidschecks.Gelukkig werd ik niet teleur gesteld! Het eerste beeld wat we zagen was een zwaaiend handje en een kloppend hartje, daar deed ik het voor! Wat deed de baby het goed zeg. De kleine lag lekker te bewegen, maakte zelfs een soort koprol terwijl we keken. De hersenen hadden de goede vorm, het maagje en de blaas waren aan het werk. Armpjes, beentjes, alles zag er goed uit! De verloskundige zei dat ze het niet vreemd vond dat ik de baby soms al kan voelen ’s avonds en ’s nachts, zo wild was het allemaal!

En toen was daar hét moment. We hadden van tevoren wedjes gelegd. Jan dacht al de hele tijd een meisje, en ondanks dat ik dat eigenlijk ook dacht was ik er in het begin van overtuigd dat het een jongetje was. Ik zette dus in op een jongetje. “Nou,” zei ze met een foto van de onderkant van de baby op het scherm, “dat wordt trakteren, mama! Dit is duidelijk een meisje!”

Een mooie naam verzinnen

Eigenlijk twijfelde ik nog een beetje of we wel meteen een naam moesten bedenken. Jan heeft namelijk nogal moeite om vanalles rondom de zwangerschap geheim te houden… Hij had al gezegd dat ie het heel erg moeilijk vond dat de naam nog zo lang onder ons moet blijven. Dus ik dacht, als we nou gewoon wachten met het bedenken dan hoeft hij ook niet zo lang zijn mond te houden!

 

Dus binnen een paar dagen waren we er zeker van, dat is de naam waar we voor gaan! 

 

Maaaarrr, laat het nou zo zijn dat we al een mooie meisjesnaam hadden verzonnen! Iets wat heel goed bij ons past, waar we allebei helemaal achter staan. Dus binnen een paar dagen waren we er zeker van, dat is de naam waar we voor gaan! We zijn er enorm blij mee en kunnen niet wachten totdat we het met de wereld mogen delen.

Van anonieme foetus naar een toekomst met een kindje

Het was altijd al ons plan om zo snel mogelijk het geslacht van de baby te weten te komen. Gewoon voor de makkelijk, met het verzinnen van een naam, ontwerpen van de kamer, kopen van kleding, etc.

 

Wat ik echter niet had verwacht, is dat het me een écht beeld zou geven van onze toekomst met de kleine meid. Ik heb niet langer een gezellig maar anoniem wezentje in mijn buik, ik heb een klein meisje in mijn buik! En nu ze een naam heeft is het nog tastbaarder geworden.

 

Ineens zie ik veel beter het beeld voor me dat we straks een echt gezinnetje zijn. Ik kan fantaseren over hoe ze zal zijn, wat we gaan doen met zijn allen, etc. Een heel fijn gevoel!

 

En toch werd mijn roze wolk steeds grijzer

Ondanks al het mooie nieuws ging het de afgelopen twee weken verre van lekker. Iedereen heeft zijn ups en downs en in een zwangerschap van 9 maanden kan je ook haast niet verwachten dat alles continue koek en ei is. Desalniettemin ging het zo slecht dat ik er professionele hulp bij heb gehaald.

Sinds we weten dat het een meisje is heb ik iedere nacht nachtmerries. Over nare dingen die ik vroeger heb meegemaakt, over slechte relaties met mensen, over hoe gemeen meisjes onderling tegen elkaar kunnen zijn. Kortom, alles wat ik zelf vroeger heb meegemaakt komt nu terug omdat ik het associeer met een klein meisje, zo eentje die wij zelf ook krijgen.

 

Ik doe geen leuke dingen meer, kom amper meer buiten en voel me met de dag ellendiger. 

 

Het is vervelend om niet alleen slecht te slapen, maar om ook tijdens je slaap zo geplaagd te worden. Omdat ik zo moe ben focus ik me overdag totaal op mijn werk. Mijn klanten hebben immers uren bij me afgenomen en dus wil ik ze niet teleurstellen door achter te lopen. Maar als al opstaat met moeheid en een slecht gevoel door de nachtmerries, dan is het niet per se een slim idee om jezelf volledig op je werk te storten. Ik doe geen leuke dingen meer, kom amper meer buiten en voel me met de dag ellendiger. Ondertussen stapelt in mijn hoofd een hele lijst met dingen zich op die ik allemaal nog ‘moet’ doen.

Payback time!

Maar gelukkig was daar mijn zwangere lichaam die mij eens even flink op het matje riep. Vorige week zondag werd ik tijdens het lesje Mom in Balance helemaal niet lekker. Licht in mijn hoofd, misselijk. De dag ervoor had ik ook weer veel gedaan aan boodschappen enzo, en had ik al wat hoofdpijn gekregen. Die zondag na de les kreeg ik zo’n verschrikkelijke hoofdpijn dat ik bang was dat ik weer hersenvliesontsteking had. Helemaal wit met paarse kringen onder mijn ogen lag ik compleet ellendig op de bank.

Haar hartslag was sterk en goed, en ze schopte nog eens even keihard tegen de hartslagmeter voordat ze zich verstopte!

 

Toen ik me dinsdag nog niet veel beter voelde heb ik toch maar even bij de verloskundige aan de bel getrokken. Het zat me niet lekker. We mochten meteen op een extra controle komen die middag. Bij mij was alles goed, en ook onze kleine meid deed het prima. Haar hartslag was sterk en goed, en ze schopte nog eens even keihard tegen de hartslagmeter voordat ze zich verstopte! Wel kreeg ik flink op mijn donder: rustiger aan doen.

Ik vind het prachtig om te zien hoe een vrouwenlichaam de zwangerschap beschermt. Hoe je gestraft wordt als je jezelf voorbij loopt, dat je zo’n duidelijk waarschuwingssignaal krijgt van je lichaam als je niet oppast. Voor nu doe ik het dus wat rustiger aan. Ik probeer mezelf voorop te stellen en werk daarachter te laten komen. Best lastig als je je eigen bedrijf hebt, en altijd al de neiging had om jezelf als laatste te plaatsen.

 

Ik heb ook besloten naar een psycholoog te gaan om van die nachtmerries af te komen.

 

Gelukkig heb ik duidelijk voor ogen waar ik het voor doe! Onze lieve kleine meid! En gelukkig heb ik een vriend die het helemaal snapt, die weet hoe ik in elkaar zit en wat ik nodig heb om hier weer bovenop te komen. Ik heb ook besloten naar een psycholoog te gaan om van die nachtmerries af te komen. Liever nu de boel aanpakken dan mijn angsten straks projecteren op ons lieve, blanco babietje!

That’s life!

Ik hoop dat ik jullie niet allemaal neerslachtig heb gemaakt met mijn verhaal deze week. Lezers van mijn eigen blog (Aylovelife) weten dat ik altijd heel realistisch ben. Ik vind het onzin om een plaatje te schetsen wat niet helemaal waar is. Iedereen zit wel eens op een grijze wolk, zwanger of niet. En dat houdt niet in dat ik minder van mijn baby houd of minder van deze zwangerschap geniet. Het houdt gewoon in dat mijn hoofd even wat minder lekker loopt. Komt wel weer!

 

Jij mag dan de baby bij je dragen maar dat betekent niet dat je alles in je eentje moet doen.

 

Dus voor alle mede-zwangeren out there: schaam je nergens voor en deel vooral met de mensen om je heen hoe je je voelt. Jij mag dan de baby bij je dragen maar dat betekent niet dat je alles in je eentje moet doen. Zoek hulp als dat nodig is, of dat een professional is of een vriendin met een warme kop thee doet er niet: als het maar werkt voor jou! Ik ga deze regenachtige dag weer lekker verder doorbrengen op de bank en genieten van de eerste schopjes die ik nu echt begin te voelen.

Tot over twee weken met de volgende update!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge