zwanger
Column

Column: Ik ben zwanger, hoera! (Week 1-5)

Tjsa, als je op Mamapraatjes als gastblogger aan de slag gaat, dan zou het logisch zijn om te beginnen met een introductie. In mijn geval zullen jullie daar nog even op moeten wachten.

Ik ben namelijk zwanger!! 5 Weken en 6 dagen op het moment van schrijven. En dat is nog veel te vroeg om aan iedereen te laten weten dat het eindelijk zover is!

Desalniettemin wilde ik wel al graag beginnen met het vertellen van mijn verhaal. Het leek me namelijk ontzettend leuk om jullie allemaal mee te nemen in mijn hele zwangerschap, en dat jullie dan ook echt gelijk lopen met hoe ver ik ben.

De komende weken ga ik dus als ‘Anoniempje’ door het leven, Hitkrant-style. Voor mij maakt dat het niet minder leuk om alles met jullie te delen, en ik hoop dat jullie het net zo leuk vinden om te lezen!

Week per week zal ik voor jullie bijhouden wat er gebeurt met mijn lijf, en hoe het verder gaat rondom zwanger zijn. Het aantal weken zal ik vast wel eens door elkaar halen. Als je namelijk 5,5 week zwanger bent dan ben je eigenlijk 6 weken zwanger. Gevalletje van ‘het jaar 1920 is in de 20e eeuw,’ daar heb ik ook de logica nooit helemaal van ingezien.

Goed, ik ben dus 6 weken zwanger (?) en popel om jullie te vertellen over de laatste paar weken!

Week 1 t/m 3; de innesteling gevoeld?

Ja, haha, de meesten van jullie weten dit wel: over week 1 t/m 3 valt erg weinig te delen, aangezien je dan nog niet zwanger bent.

Ik denk dat ik de innesteling gevoeld heb, ongeveer 8 of 9 dagen na de bevruchting. Ineens kreeg ik steken in mijn baarmoeder, een paar hele heftige achter elkaar.
Diezelfde dag kreeg ik ook ineens een schimmelinfectie, iets wat ik echt nooit heb. (Ohja, dit vertel je normaal in een introductie: ik ben behoorlijk up-close and personal; als ik zeg ‘delen’ dan bedoel ik ‘álles delen’)
Google leerde mij dat dit vaker voorkomt vlak na de innesteling, omdat je hormonen de boel daar beneden meteen op zijn kop gooien.

Maar ja, we waren ook net een week op vakantie geweest in Frankrijk. En een week lang baguettes met brie en crêpes met Nutella doen doorgaans geen wonderen voor je bacterie-huishouding. Aangezien we het al een paar maanden probeerden en ik mezelf al eerder helemaal gek had gemaakt met allerlei nep-symptomen ging ik er maar gewoon vanuit dat ik random steken voelde en ik de schimmels over mezelf had afgeroepen op vakantie.

Lees ook: 4 dingen die je moet weten als je zwanger wilt worden

Week 4; De Test

Je kunt wel zeggen dat ik een regelmatige cyclus heb. Op de 17e dag van mijn cyclus, rond 20.00 uur ’s avonds is mijn eisprong. Ik voel iedere maand of het om links of rechts gaat.
Als ik dus niet ongesteld wordt op de dag dat het zou moeten, dan is er iets aan de hand. Althans… Dat was altijd zo. Maar sinds we het aan het proberen zijn (ongeveer 5 maanden) ben ik al 2x eerder overtijd geweest. Waren dat mislukte innestelingen? Of was ik gewoon mezelf gek aan het maken?

De test gaf een ultra-ultra licht streepje aan. Zo licht dat ik eigenlijk gewoon dacht dat je het streepje kunt zien zitten als het een beetje nat wordt. Stom dat ik niet voordat ik de test deed supergoed naar de test had gekeken. Van een blauwe kleur in het streepje was in ieder geval geen sprake dus ik ging ervan uit dat het zo hoorde.
Prima, dan zal ik ergens in de komende dagen wel ongesteld worden.

Het moment was daar!

Toen ik 3 dagen overtijd was vond ik het toch wel verdacht worden. Om 5 uur ’s ochtends werd ik wakker omdat ik moest plassen, nou dan maar meteen De Test doen.

Ik kan niet zo goed tegen aftel- en afwacht-momenten, dus ik had de verpakking bovenop de test gelegd, zodat ik niet tussentijds zou spieken en dan een verkeerd resultaat zou zien. 2 Minuten moest ik wacht van de beschrijving. Voor de zekerheid koos ik voor 3 minuten, gewoon zodat de test goed de tijd kreeg om te ontwikkelen. (En omdat ik hartstikke zenuwachtig was en het een beetje zat uit te stellen.)

De afgelopen maanden waren de tests negatief, dus daar ging ik gewoon weer vanuit. Dus toen ik na 3 minuten de verpakking van de test af tilde en er een plusje in mijn vizier verscheen sloeg ik verschrikt een hand voor mijn mond. ‘Oh my God, oh my God,’ echt origineel was het niet wat ik allemaal mompelde, maar ik was gewoon echt een beetje in shock! Het was gelukt!! Ik ben zwanger!

Zwanger! En wat doe je dan?!

Ik ben weer in bed gaan liggen, maar na een half uur opgestaan. Alsof je dan nog kunt slapen!
Tot 7 uur heb ik beneden op de bank gezeten en alle informatie gelezen die ik maar kon vinden over net zwanger zijn. Toen vond ik het welletjes geweest en wilde ik wel douchen. Omdat ik weer moest plassen heb ik nog een test gedaan, van een ander merk. Je kan het maar zeker weten… En jawel hoor, ook daar verscheen een licht streepje. Wederom in shock!

Maandenlang heb ik getwijfeld hoe ik het mijn vriend zou vertellen. Misschien met een geinig cadeautje erbij? Of zijn reactie filmen ofzo? Toen ik met die tweede positieve test in mijn handen stond wist ik dat ik daar het geduld niet voor had. Ik ben meteen bij hem in bed gekropen en fluisterde ‘Schatje, het is gelukt, we krijgen een baby!’ Reken maar dat ie in 1x wakker was 🙂

Week 5; de eerste symptomen

Ondanks dat bovenstaande inmiddels 1,5 week geleden is voelt het alsof het al een maand geleden is.

In mijn hoofd is alles veranderd, ik ben veranderd, onze situatie is veranderd; gewoon de hele wereld ziet er ineens anders uit. Als dit kindje, wat nu nog maar een sesamzaadje is in mijn buik, dat nu al voor elkaar krijgt dan snap ik wel waarom newborn-ouders ineens zo anders naar de wereld kijken.

Het ontwikkelen van het kindje en mijn hormonen gaat razendsnel. Op dit moment klopt er gewoon al een microhartje in mijn buik! (Althans, daar ga ik gewoon maar even vanuit, maar fingers crossed natuurlijk)

De hoeveelheid zwangerschapshormoon (HcG) verdubbelt ongeveer elke 2-3 dagen. Daarom kan je ook al zo snel na de test last krijgen van de eerste zwangerschapssymptomen.

Lees ook: De 6 eerste symptomen van een zwangerschap

Verkouden en grieperig

Wat er bij mij meteen overheen kwam: een zware verkoudheid. Schijnt erbij te horen, omdat je lichaam ineens zó focust op het maken van een kindje is je immuunsysteem even niet bij de pinken. Hop, meteen ziek.

Geen eetlust en misselijk

Ook mijn eetlust ging eraan, nergens meer zin in. Maar ja, komt dat door de hormonen, of door die stomme griep die ik had? Het kan allebei.

Inmiddels weet ik dat het waarschijnlijk de hormonen waren. Ik voel me namelijk inmiddels stukken beter, maar heb nog steeds nergens trek in. Geef mij maar roggebrood met kaas, en een beker karnemelk. Geen kruidige pad thai’s of spicy taco’s, dingen waar ik normaal dol op ben. Nee, gewoon oud-Hollands boerenvoer it is!

Mijn ochtendmisselijkheid komt aan het einde van de middag. Volgens alle informatie is het verstandig om dan lekker wat crackertjes te eten, en dat is helemaal waar! Op het moment dat ik misselijk wordt eet ik wat volkoren Melba-toastjes en ik voel me meteen beter. Ook heb ik ontdekt dat misselijk zijn erger en erger wordt wanneer je honger hebt. En dus eet ik de hele dag door allerlei kleine maaltjes om de honger weg te houden.

Hello boobies!

Ik stond sowieso al vooraan in de rij toen de grote cupmaten werden uitgedeeld, inmiddels ben ik gewoon nog 1 cupmaat verder. En het voelt zo anders dan normaal!
Normaal heb ik voordat ik ongesteld moet worden hele harde, zware borsten. En nu zijn wel heel groot, maar ontzettend zacht! Alsof ik twee klompen brooddeeg aan mijn borstkas heb hangen. Ik kan er zelf al niet vanaf blijven, dus ik kan me voorstellen dat een pasgeboren baby heel veel zin heeft om zich er helemaal in te verstoppen.

Mijn tepels staan helaas wel in de fik. Ze zijn iets donkerder van kleur geworden, en zijn zo te voelen goed doorbloed. ’s Nachts slaap ik met een topje aan, anders dan is het gewoon echt niet te doen.

Moe, moe, moe, moe, moe, moe

De eerste paar dagen vond ik het allemaal wel meevallen. Inmiddels heb ik vannacht 10 uur geslapen en dacht ik na mijn ontbijt ‘Hmm, is het raar als ik nu een dutje doe?’.

Bij mij blijft de vraag rijzen: is het de nasleep van ziek zijn, of ben ik nu gewoon officieel een kind aan het bouwen en ben ik daardoor moe? Waarschijnlijk het laatste.

Wat een magische tijd

Nou, zo voor de eerste keer is het een behoorlijk verhaal geworden, maar ja, ik moest jullie ook nog helemaal op de hoogte brengen! Volgende week gaat het gewoon over 1 week, dus dan is het waarschijnlijk wat overzichtelijker.

Ik kan nog steeds niet geloven dat het mysterieuze en magische woord ‘zwanger’ nu op mij van toepassing is. Ik vind het onwijs tof dat ik het hier mag gaan delen en jullie mee mag gaan nemen de komende maanden.

Tot volgende week!

Groetjes, Anoniempje

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge