Blogs

Column: “En toen lag ik in het ziekenhuis…” | Zwanger week 22 tm week 26

Lieve lezers! Hier is ze weer, onze zwangere Ayla. Zoals je wellicht hebt gemerkt heeft zij voor een langere tijd niet van zich laten horen. De titel zegt al waarom. Ayla heeft in het ziekenhuis gelegen. Zij vertelt in deze column hoe dat is gekomen. 

 

Nou, het was me het maandje wel! Eigenlijk had ik met Aneta afgesproken een column klaar te hebben wanneer zij terugkwam van haar heerlijke vakantie. Maar toen gooide medische ellende roet in het eten, en zo is er ineens een hele maand voorbij zonder update voor jullie.

Mijn langverwachte roze wolk

In mijn vorige column schreef ik het al: licht aan het einde van de tunnel! Sinds deze maand bevind ik me steeds meer op de roze wolk waar je op hoopt voor een zwangerschap. Ik vind het zo’n heerlijk gevoel om die kleine meid rond te voelen zwemmen in mijn buik! Vorige week legde ik mijn hand op mijn buik omdat het voor mijn gevoel wat stil was daarbinnen, en toen voelde ik haar helemaal in mijn hand kruipen. Nou, veeg mij maar op hoor, ik smolt!

 

Zal ze druk zijn, net als mijn vriend vroeger was, of juist rustig zoals ik?

 

Ik begin steeds benieuwder naar haar te worden. Hoe zal ze eruitzien? Wat voor een karakter zal ze hebben? Zal ze druk zijn, net als mijn vriend vroeger was, of juist rustig zoals ik? Ze mag nog lekker even blijven zitten, maar ik heb er inmiddels ook wel al heel veel zin in dat ze er straks is en dat we kennis kunnen maken met haar.

Heel veel pijn en onduidelijkheid

Inmiddels alweer een week of 3 geleden begon er een ellendige periode, lichamelijk gezien. Ik kreeg erg veel pijn, helemaal onderin bij het laatste stukje van mijn darmen. Van de huisarts ging ik naar de Spoedeisende Hulp en weer naar huis. Ze konden niet zien wat het was, dus “Slik maar wat paracetamol en kom terug als het erger wordt.” Een paar dagen later zat ik huilend op de huisartsenpost. Ik kon helemaal niets meer.

 

Zo’n pijn hebben dat je moet huilen, ik heb het sinds mijn kinderjaren niet meer gehad

 

Zitten, liggen, staan, lopen; wat ik ook deed ik gilde het continue uit van de pijn. Plassen ging niet meer, ik kon niet zitten op de wc en de pijn was te erg om goed genoeg te kunnen ontspannen om te plassen. Om over de rest wat je doet op de wc nog maar te zwijgen. Elke keer huilen, gillen en nog meer huilen. Wat een ellende. Zo’n pijn hebben dat je moet huilen, ik heb het sinds mijn kinderjaren niet meer gehad.

De huisartsenpost stuurde me ondanks dat weer naar huis. Niets te zien en ook geen koorts, dus tsja, volgens hem was er niets. Kom maar weer terug als je koorts krijgt. Die avond heb ik in bad een paar uur geslapen, dat had ik ook al een paar dagen niet meer echt gedaan. Ik was helemaal raar van de pijn, maar ja, geen koorts dus wij maar afwachten. In het warme bad was de enige optie die ik nog had, een klein beetje minder pijn.

 

Ik liep kermend heen en weer, ik was echt afgeschreven.

 

De volgende avond zaten we weer bij de huisartsenpost. Het ging niet meer, mijn vriend maakte zich zorgen omdat ik al een paar dagen niet meer normaal was door de pijn. Ikzelf vond ook dat het niet meer ging, zoveel pijn en ellende kan toch ook niet goed zijn voor de baby? In de wachtkamer dachten ze dat ik aan het bevallen was. Ik liep kermend heen en weer, ik was echt afgeschreven. Op van de moeheid, dagen amper geslapen en zoveel pijn. Gelukkig zag de arts van die avond de ernst in van de situatie en stuurde ze me weer door naar de SEH. Zaten we dan, zondagavond middernacht.

Grote schrik: een operatie!

Ook op de SEH trof ik het die avond. De aanwezige arts vond de situatie te onverantwoord om me weer naar huis te sturen, ondanks dat ze nog steeds niets konden zien. Hij wilde bloed laten prikken om mijn infectiewaarden te meten, en die bleken veel te hoog te zijn!

 

de radioloog vond een hartstikke grote ontsteking bij het laatste stukje van mijn darmen

 

Om verder te onderzoeken moesten ze een echo maken van het gebied waar de pijn zat, maar ja: op zondagnacht om 01.30 uur is er geen radioloog aanwezig. De volgende ochtend moest ik me dus weer melden, en jawel hoor: de radioloog vond een hartstikke grote ontsteking bij het laatste stukje van mijn darmen. (Dan zit je dus echt ín je bil, dat laatste stukje)

Ik was helemaal opgelucht, eindelijk zou er iets gaan gebeuren! Als liefhebber van Dr. Pimple Popper zag ik het al helemaal voor me: een kleine plaatselijke verdoving, mes erin en de ontsteking leeg laten lopen.

Mijn schrik was dan ook groot toen de arts terugkwam en zei “Sorry dat je zo lang moet wachten, maar ik moest overleggen met de gynaecoloog, anesthesist en chirurg of je een ruggenprik mag in plaats van een narcose. Dat is beter voor de baby, maar dit soort operaties doen we normaal gesproken onder narcose.”

 

Dit wordt een echte operatie?! Met een baby in mijn buik?! Nee!!

 

Ik rolde zowat van mijn SEH-bedje! Dit wordt een echte operatie?! Met een baby in mijn buik?! Nee!! Eigenlijk wilde ik het niet, dan maar pijn, neem me maar op ofzo. Maar omdat ik zo’n pijn had en de infectiewaarden te hoog waren, waren ze bang dat de ontsteking zou gaan lekken. En als dat opengaat in je buikholte dan ben je veel verder van huis dan wanneer ze opereren.

Daar ging ik dus weer, van het ene ziekenhuis naar het andere. Want daar was de kraamafdeling, en daar moest ik worden opgenomen om de baby in de gaten te kunnen houden rondom de operatie. Eng allemaal!

Met 25 weken op de kraamafdeling voor een ruggenprik

Niet bepaald een scenario wat ik in mijn hoofd heb voor de bevalling, laat staan voor week 25 van de zwangerschap. Maar daar lag ik dan toch: op de kraamafdeling om voorbereid te worden voor een ruggenprik.

Eenmaal opgenomen ging het supersnel, en voor ik het wist mocht ik naar de OK. Wat heel erg fijn was, was dat Jan mee mocht mij wegbrengen. Pas toen ik echt de OK in ging moest hij terug naar boven. Dat hij er zolang bij mocht zijn was zo’n enorme geruststelling en steun!

mijn vriend werd (na de eerste controles) naar de uitslaapkamer gebracht. Ik krijg nog tranen in mijn ogen als ik eraan denk

 

En het team wat mij opereerde was ook al zo lief en fijn. Ze hebben me er echt doorheen gepraat en luisterden supergoed naar wat ik aangaf, hoe ik me voelde en hoe ze daarbij konden helpen. Het was bijna een gezellige operatie!

De operatie zelf duurde niet lang en voor ik het wist lag ik op de uitslaapkamer. Nou, en toen ging echt de vlag uit, hulde voor het team in Tergooi Blaricum: mijn vriend werd (na de eerste controles) naar de uitslaapkamer gebracht. Ik krijg nog tranen in mijn ogen als ik eraan denk.

 

Wat er ook met mij was gebeurd, zij deed het keurig netjes daarbinnen!

 

Het was zó spannend allemaal. Een operatie is nooit leuk en met zo’n kleine meid in je buik en toen een spoedsituatie was ik vooraf echt even heel benauwd en zenuwachtig. Dat je daar dan ligt, en dat je allerliefste man dan binnenkomt en je weet dat alles weer goed is. Ongelofelijk, wat een opluchting en blijdschap!

Nog voordat de ruggenprik was uitgewerkt voelde ik aan de binnenkant van mijn buik weer koprollen en schopjes. Dat vind ik normaal al zo’n bijzonder gevoel, maar in dit geval stroomde ik echt over van liefde en blijdschap. Wat er ook met mij was gebeurd, zij deed het keurig netjes daarbinnen!

Een lange herstelperiode

De ruggenprik werkte goed uit en de baby liet prachtige scores zien op de CTG-scan. Dat betekende dat ik diezelfde avond nog naar huis mocht. Mijn eigen bedje in! En ondanks dat ik natuurlijk pijn had van de operatiewond was die pijn echt een lachertje vergeleken met wat het was geweest. Wat een intense opluchting dat de pijn weg was zeg!

Een verpleegster op de kraamafdeling zei zelfs “Als je een week lang de pijn van zo’n ontsteking hebt gehad dan zien we je over een paar maanden lachend een baby uitpersen.”

We’ll see…

Inmiddels is de operatie alweer 1,5 week geleden en ben ik sindsdien aan het herstellen. De wond is open om een nieuwe ontsteking te voorkomen. Dat houdt in dat ik vast heb geoefend met kraamverband, want een open wond geeft rotzooi. Meerdere keren per dag moet ik onder de douche de wond spoelen en zitten gaat nog steeds niet, dus ook met een donutkussen heb ik vast ervaring. Ideale oefeningen voor straks! 😉

 

Het is echt te merken dat herstellen van zo’n ontsteking en operatie veel langer duurt wanneer je zwanger bent.

 

Ik lig op de bank en neem goed mijn rust. Het is echt te merken dat herstellen van zo’n ontsteking en operatie veel langer duurt wanneer je zwanger bent. Maar ik vind het eigenlijk helemaal niet erg! De opluchting overheerst het ongemak, zelfs na 1,5 week nog. Bovendien: als ik stil op de bank lig dan neemt de baby het er graag van en beweegt ze erop los. Dus in theorie lig ik te herstellen, maar in de praktijk lig ik de hele dag te genieten van alle schopjes!

Ohja, we verbouwen ook nog even het hele huis

Op de dag van de operatie stond ’s ochtends vroeg de timmerman voor de deur. De verbouwing is begonnen! Dus terwijl ik als een diva op de bank lig lopen er elke dag allemaal vreemde mannen door mijn huis. Verre van ideaal, maar wel nodig om de babykamer te kunnen realiseren. Dus terwijl ik droom van ons kleine meisje en geniet van haar schopjes komt ook de babykamer steeds dichterbij.

Ondanks alle medische ellende blijf ik dus heerlijk zitten op mijn roze wolk. Als de kamer gedaan is ben ik precies genoeg hersteld om met de inrichting aan de slag te kunnen. Het komt allemaal steeds dichterbij en ik ben er zo gelukkig mee!

Ik houd jullie op de hoogte en kan niet wachten om binnenkort sneak peaks van haar kamertje te kunnen geven!

 

Tekst: Ayla

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge