Blogs,  Column

Column: De 20-weken echo en de eerste buikvoelers! (Week 18 en 19)

De afgelopen twee weken verliepen een stuk prettiger dan die daarvoor! Ik heb eindelijk wat meer balans gevonden en kan beter ontspannen. Daardoor slaap ik weer wat beter en als je beter slaapt dan ziet de wereld er een stuk leuker uit!

 

Vorige column gemist?
Is die roze wolk eigenlijk wel zo roze? | Week 16 & 17

 

Het grote voelen is begonnen!

Nee, helaas, niet het voelen van de baby. Een paar weken geleden voelde ik haar wel, en stukken beter dan nu. Het zachte gekriebel in mijn buik was zo duidelijk anders dan het harde bonken van mijn ingewanden dat er geen twijfel mogelijk was. Nu zijn haar bewegingen, denk ik, op precies dezelfde kracht en heb ik dus geen idee of ik haar voel bewegen of het mijn eigen buik is. Jammer, maar dat komt vanzelf wel weer!

 

Het ongevraagd door wildvreemden bij je buik gepakt worden

 

Het grote voelen wat ik wél bedoelde zullen de dames met zwangere buiken en/of kids ongetwijfeld herkennen: het ongevraagd door wildvreemden bij je buik gepakt worden. Op zich gunstig wat het betekent in ieder geval dat ik er niet meer zomaar dik, maar duidelijk zwanger uitzie!

En eerlijk gezegd: ik vind het reuzegrappig. Normaal gesproken vind ik mijn personal space erg belangrijk, maar ik had me hier mentaal zo op voorbereid dat ik het niet zo erg vind. Vooral als mensen mijn buik heel hoog beetpakken en ik er vrolijk bij zeg “Je beseft je wel dat je nu gewoon mijn lunch aan het aaien bent, toch?”

 

“En nu je borsten? Want die grote borsten maken het zwangere plaatje helemaal af!”

 

Van mensen die ik ken vind ik het echt niet zo erg, die zijn gewoon blij voor me en bedoelen het goed. Vorige week op het buurfeest had een dronken buurman mijn buik staan aaien en zei vervolgens hoopvol “En nu je borsten? Want die grote borsten maken het zwangere plaatje helemaal af!” Wat kan je daar nou meer op doen dan keihard lachen?! (Uh, en nee zeggen natuurlijk!)

Pregnant lady-shaming

Dit is dan weer iets wat ik minder grappig vind. Omdat ik gezegend ben met een heerlijke Resting Bitch Face ben ik het inmiddels wel gewend dat mensen me ongevraagd tips over mijn uiterlijk geven. Hoeveel meer je daarvan meekrijgt in een zwangerschap, daar had ik me dan weer niet op voorbereid!

 

“Zo, jij krijgt zeker een meisje?! Ik zie het, ze pakt je schoonheid af!” Uhhh, bedankt?

 

Mijn functietitel ‘Virtual Assistant’ zegt al genoeg: ik zie mijn klanten niet zo vaak want meestal werk ik van achter mijn computer. Maar laatst was het zo ver, een meeting! Meteen na binnenkomst kreeg ik hem voor mijn hoofd: “Zo, jij krijgt zeker een meisje?! Ik zie het, ze pakt je schoonheid af!” Uhhh, bedankt? Alsof ik mezelf er nog niet ten volle bewust van was dat ik een vrij on-sexy pafferig wit hoofd vol puistjes en eczeem heb. Fijn, dat je het er even inwrijft.

Afgelopen week zette ik een eerlijke post op Instagram. Over dat ik zwanger zijn best zwaar vind en ik er niet echt knapper op ben geworden. Kan je niet heel veel over zeggen, toch? FOUT! Iemand voelde de behoefte om als commentaar eronder te zetten “Als je gewoon ook op die tweede foto zou lachen dan zou je die vrolijke, gezonde, zwangere vrouw en mommy-to-be zijn.”

 

Ik wil geen plaatje schetsen van een roze wolk als die er niet is.

 

Excuse me?! Gaat deze post niet over dat zwanger zijn soms zwaar is en het je rot kan laten voelen? Het was bedoeld als een eerlijke post, omdat ik het belangrijk vind om eerlijk te zijn naar de buitenwereld toe. Ik wil geen plaatje schetsen van een roze wolk als die er niet is.  Er zijn al genoeg posts die dat doen, en ik wil juist de mensen bereiken die zich ook niet zo geweldig voelen en zich daarmee gesterkt voelen. We moeten elkaar toch steunen en helpen?!

Tuurlijk, ik weet dat het goed bedoeld is. Net als al die mensen die altijd over mijn gezicht zeggen “Kijk eens niet zo boos, joh!” Maar zwanger zijn maakt me gewoon enorm feministisch, zwanger zijn van een meisje nog veel meer. Wij vrouwen moeten het toch juist voor elkaar opnemen? Wij moeten elkaar toch sterken omdat het moederschap best zwaar kan zijn?!

 

Vrouwen beleven de meeste stress omdat ze álle ballen hoog proberen te houden.

 

Van de week las ik nog in de krant dat vrouwen in Nederland wel meer zijn gaan werken, maar niet minder zijn gaan (ver)zorgen. Vrouwen beleven de meeste stress omdat ze álle ballen hoog proberen te houden. Ik vind dat we al tijdens zwangerschappen een soort geheim clubje mogen vormen. Het ‘zet ‘m op hè-clubje’. Het ‘je doet het supergoed-clubje’. De Club van Sterke Vrouwen. En omdat wij lief zijn mogen álle vrouwen daarbij, ook vrouwen die geen kinderen willen of hebben. Vrouwen die wel kinderen willen maar bij wie het niet zomaar gaat worden erelid.

Het is echt ongelofelijk om te merken hoe erg mensen, en vooral ook vrouwen onderling, de behoefte voelen om zich met je te bemoeien. Hoeveel tips ik inmiddels niet al heb gekregen over het eczeem op mijn gezicht. Hoeveel mensen al niet over dat ongelukkige gevoel hebben gezegd “Ah joh, dat zijn gewoon je hormonen.”

 

In mijn club krijg je complimenten over hoe sterk en goed je bent, over dat het oké is om soms te huilen zonder dat je precies weet waarom.

 

Nee, vanaf nu begin ik mijn club. Iedereen die er graag bij wil komen is welkom. In mijn club krijg je complimenten over hoe sterk en goed je bent, over dat het oké is om soms te huilen zonder dat je precies weet waarom. En álle vooroordelen en welgemeende maar oh-zo-gemene tips moeten buiten blijven staan. (Sorry, dat dit veranderde van een zwangerschapsblog in een feministisch pleidooi, het zat me kennelijk hoog 😉 )

De 20-weken echo

Goed, terug naar de orde van de dag! Inmiddels ben ik alweer op de helft, ongelofelijk maar waar! Het is allemaal zo ontzettend snel gegaan.  En normaal gesproken denk ik natuurlijk in jaren, niet in zwangerschappen. Dus als ik nu denk dat ik op de helft ben dan denkt mijn hoofd daar vrolijk bij “Over een half jaar komt ze al!” Uhm, nee hoofd, over 4,5 maand al! Woooww!!

 

Tegen de tijd dat we (te laat…) aankwamen bij de verloskundige stond ik te trillen op mijn benen. 

 

Deze week hadden we dus de 20-weken echo. En ondanks dat ik er erg veel vertrouwen in had en ik het ook gewoon leuk vond om weer naar haar te mogen kijken was ik echt súperzenuwachtig. Tegen de tijd dat we (te laat…) aankwamen bij de verloskundige stond ik te trillen op mijn benen. De verloskundige en mijn vriend waren heel luchtig en vrolijk en smalltalkerig en ik kwam echt bloedserieus binnen. Goed, ze zal het vast vaker meemaken!

Gelukkig was alles helemaal goed! En gelukkig had een mede-zwangere me er al op voorbereid dat de 20-weken echo niet per se lollig is maar echt behoorlijk medisch. Want ik was tot nu toe gewend toe te kijken hoe een vrolijk meisje door mijn buik koprolde.

 

Op dat moment zie je dus vanaf het beeldscherm inderdaad een schedel je aankijken, een schedel met ogen. Dit soort dingen zie je in horrorfilms!

 

Nu werd het beeld steeds stilgezet zodat de verloskundige kon kijken of de baby wel nieren heeft enzo. Ik heb weinig vrolijk gezwaai gezien, en wel heel veel beelden die ik zelf echt niet begreep. Op sommige momenten was het ook gewoon een beetje scary! “Dit is de voorkant van het gezichtje, zie je de schedelvorm? En daar zitten de lenzen in haar ogen.” Op dat moment zie je dus vanaf het beeldscherm inderdaad een schedel je aankijken, een schedel met ogen. Dit soort dingen zie je in horrorfilms! Laat mij eens heel gauw een schattige baby zien alsjeblieft! Het was dan ook superfijn dat de verloskundige aan het einde nog even een ‘pretrondje’ door mijn buik deed.

 

Van de zijkant konden we duidelijk zien dat ze in het bezit is van een schattig wipneusje.

 

Ons kleine meisje stond als het ware in mijn buik, op mijn blaas welteverstaan. Ze stond daar een beetje te trappelen! Haar handen had ze als knuistjes bij haar gezicht, met aan allebei de kanten een vuistje met een uitgestoken duim. Ze zat overduidelijk in dubio op welke duim ze nu weer moest gaan zuigen. Van de zijkant konden we duidelijk zien dat ze in het bezit is van een schattig wipneusje. Dus nu het schedel-beeld gauw vergeten en dromen over een spekkige baby met een wipneusje!

Nu kruip ik even heerlijk in mijn bubbel. Lekker genieten van het feit dat ik me beter begin te voelen, en er een heel lief meisje in me groeit. De Top 2000 aan, kerstkoekjes eten en samen met mijn vriend bij de open haard zitten. De laatste kerst met zijn tweetjes, ook dat vind ik heel bijzonder. Wij gaan een tamme Oud&Nieuw vieren, met een groep waarin er meer babies op komst zijn en dus de helft bij de mocktail-bar staat. Knus maar gezellig, mijn absolute lievelings.

Ik wens jullie allemaal een mooi uiteinde toe, dat je het maar mooi kunt vieren met de mensen van wie je houdt. Tot in het nieuwe jaar!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge